Malarstwo renesansu

Okres renesansu był bardzo ważny dla sztuki to właśnie w tym czasie tworzyło wielu malarzy. Malarstwo początkowo opierało się na sztywnych kanonach jednak z czasem sztywne schematy zostały odrzucone na rzecz perspektywy. Początkowo artysta posługiwał się rysunkiem i właśnie na jego podstawie tworzył dalszą część projektu. Oprócz zmiany stylu w malarstwie wprowadzono też pewne udogodnienia w zakresie samej techniki malowania, wprowadzono farby olejne i zaczęto stosować płótna. Podstawowym zagadnieniem, jakie było poruszane w okresie renesansu w malarstwie był człowiek i to, co go dotyczy. Wszystkie elementy pojawiające się na płótnie odznaczały się ogromnym realizmem również sama postać człowieka była bardziej żywsza i dynamiczna niż do tej pory. Ważnym elementem dla techniki było również używanie świtało cienia. Technika ta polegała na zacieraniu konturów malowanej postaci oraz delikatnym przenikaniu światła oraz cienia, technikę ta znakomicie opanował Leonardo da Vinci.

Styl secesyjny

Styl secesyjny powstał we Francji w końcu dziewiętnastego wieku, sama nazwa nurtu oznacza odłączenie. Styl ten cechuje się całkowitym zerwaniem z tradycją oraz wcześniej ustalonymi kanonami sztuki. Artyści secesyjni w swych dziełach posługiwali się przede wszystkim przestrzenią, opływowymi liniami oraz konturami. Zastosowanie lini powoduje, że obrazy stają się lekkie i wiotkie. Tematyką obrazów secesyjnych była otaczająca przyroda, artyści najczęściej malowali kwiaty zwierzęta. Ich obrazy przepełnione były bogactwem barw. W nurcie tym znalazło się miejsce również dla człowieka, artyści najbardziej interesowali się młodymi kobietami, które dodatkowo musiały być bardzo szczupłe. Poprzez ich cechy i walory artyści mogli modelki utożsamiać z przyrodą. Portrety kobiece były obecne nie tylko na płótnie, ale nawet na fasadach budowli. Postacie te najczęściej były nagie i budziły erotyczne skojarzenia. Styl secesyjny jest nie zwykle odważny i szokujący. Pozwala artyście na swobodę twórczą i bardzo szeroko zakrojoną tematykę, nie ma tutaj też żadnych wytycznych. Artysta tworzy, co chce i w najbardziej bliski mu sposób.

Niccolo Machiavelli

Niccolo Machiavelli to kolejny z bardzo znanych przedstawicieli epoki renesansu. Żył na przełomie piętnastego oraz szesnastego stulecia. Zmarł w wieku pięćdziesięciu ośmiu lat. Pochodził z Florencji – tam się urodził i tam również doczekał końca swoich dni. Wywodził się z rodziny szlacheckiej, aczkolwiek była to szlachta zubożała. W obszarze największych zainteresowań Machiavellego leżała polityka – bardzo zależało mu na zrobieniu zawrotnej kariery w tej dziedzinie, aczkolwiek nie udało mu się to ze względu na zbyt wygórowane ambicje. O ile w praktyce nie wszystko ułożyło się po jego myśli, o tyle teoretykiem był znakomitym. Świadczy o tym chociażby najbardziej słynne jego dzieło, a mianowicie „Książę”, który stanowi znakomity poradnik odnośnie sprawowania władzy. Ustrojem, którego ten włoski myśliciel i polityk był zwolennikiem była republika. Jego dzieła długo były zakazane przez Kościół.

Kubizm

Przyczyn, które spowodowały, że powstał kubizmu upatruje się między innymi w poszukiwaniu przez artystów nowych form wyrazu, które pomogłyby przekazać emocje. Cechą charakterystyczną tego nurtu jest szokowanie, kubiści przeciwstawili się wyznaczonym kanonom oraz zasadą, opowiadali się za chaosem, wyzwoleniem artystycznym. Prace kubistyczne były bardzo wyzwolone i abstrakcyjne, dlatego też często prowokowały i szokowały. Ogromną inspiracją dla tego nurtu były prace Paula Cazannea. Prace artysty przepełnione były geometrycznym podejściem do otoczenia, autor uważał, że kształty występujące w naszym otoczeniu można wyrazić posługując się trzema bryłami geometrycznymi takimi jak walec, stożek czy kula. Obok inspiracji pracami Cazzanego ogromny wpływ na formę kubizmu miał czas wczesnego średniowiecza oraz sztuka afrykańska. Kubiści wyszukiwali prostych i prymitywnych form, ponieważ te najbardziej odzwierciedlały ich poglądy artystyczne. Wyróżniamy trzy fazy tego nurtu: prekubistyczną, analityczną oraz syntetyczną, podyktowane są miedzy innymi twórczością Picassa.

Szkoła językowa

Jest wiele osób, które pobierają naukę języków obcych, chociażby dlatego, że potrzebują porozumiewać się w pracy, ale nie tylko z tego powodu, nie którzy uczą się po to by jak najwięcej go umieć, mają na to pieniądze, czas, chęci i właśnie się dopiero wtedy uczą – pewnie w szkole, kiedy mieli naukę finansowaną przez Państwo było inaczej, ale…no tak to wygląda. Dobra, w takim razie chcę tutaj jeszcze zaznaczyć, że często szkoły językowe nie są za darmo, chociaż, jeśli kryje się pod tym jakaś sekta to może taka szkoła być za darmo, albo w bardzo atrakcyjnej cenie, jednak tak jak pisałem, wszystko wygląda inaczej, na swój sposób.Najlepszym kursem językowym według mnie obecnie jest język angielski, z tego względu, że wiele osób chciało by się go uczyć, jednak też wiele nie ma wielkich możliwości. Płacąc za naukę również nie kiedy mamy więcej od tego niż chcielibyśmy, tak to więc wygląda ta sprawa nauczania języków. Na chwilę obecną dziękuję za przeczytanie mojego artykułu i pozdrawiam wszystkich z tego miejsca. Cześć!W internecie, przeglądając poradniki, ale nie tylko tam, możemy natrafić na wiele informacji opisujących dokładną naukę języków obcych. Niektórzy zamieszczają popularne sposoby uczenia się języków obcych, a są i tacy, którzy za pośrednictwem portalów aukcyjnych potrafią sprzedawać je, mimo, że drudzy udostępniają taką wiedzę za darmo. Tak to więc wygląda w świetle poradników. Najlepszym sposobem na nauczanie się języków obcych jest oglądanie filmów. Nie jest to jakiś super sposób, ale jeśli chcemy zacząć to najlepiej jest włączyć film po Angielsku i czytać napisy po Polsku wsłuchując się jednak w treść mówionych dialogów. Oczywiście opisany przeze mnie wcześniej sposób uczenia się języków obcych jest kierowany tylko do języka angielskiego – nieco inaczej wygląda sprawa jeśli uczymy się specyficznie trudnego języka, ale niestety Ja w tym nie siedzę, więc wiele na pewno powiedzieć nie mogę. Ale mam nadzieję, że jesteś zadowolony/a z tego artykułu i chciałbym by tak pozostało. Dziękuję za przeczytanie tego artykułu.

Malarstwo sztalugowe

Malarstwo sztalugowe jest typowym malarstwem artystycznym. Malarstwo nie tylko pozwala zaspokoić potrzeby estetyczne, ale też utrwalić otoczenie i ludzi. Obrazy są niewątpliwie udokumentowaniem minionych czasów dla potomności. Początkowo malarstwo było wykonywane na ścianach z czasem jednak ewoluowało i obecnie stanowi bardzo szeroką gałąź artystyczną. Pierwsze sztalugi miały być gadżetem ułatwiającym artyście wykonywanie jego pracy. Z czasem dopasowano je również do plenerowego malarstwa. Wszystkie obrazy, jakie powstały przy pomocy tego sprzętu nazywano malarstwem sztalugowym. Pomimo wciąż zmieniających się farb sztalugi są bardzo popularne. Można na nich malować za równo farbami olejnymi, jak i akwarelami. Sztalugi są bardzo stabilne i dają artyście wiele możliwości, dzięki nim może wykonywać swoją pracę nawet poza pracownią. Poza utrzymywaniem płótna w jednym położeniu sztalugi pomocne są też w składowaniu farb. Wśród sztalug wyróżniamy: plenerowe, trój nożne, które są bardzo lekkie i wygodne oraz sztalugi studyjne wykorzystywane do malowania dużych formatów obrazów.

Język Niemiecki

Język niemiecki nie należy do języków, które być może są łatwe do zrozumienia jak również pojęcia i wykorzystywania. Są łatwiejsze języki. Język niemiecki nie należy również do języków, które są za trudne by je rozumieć. Jest to słowem język o średniej budowie i trudności zwięzłości zdań jak również wymowy. Tak to więc wygląda z mojej strony jeśli mówimy o językach obcych, a właściwie to o języku niemieckim.Języka niemieckiego można się dosłownie tak samo uczyć jak języka angielskiego, wszystkie języki obce mają to do siebie, że nie są specjalnie trudne do zrozumienia. Wyobraźmy sobie sytuację, że jesteśmy jeszcze mali, możemy mówić pojedyncze słowa, przecież uczymy się od tego momentu znów nowych słów z naszego języka polskiego, poznajemy wiele nowych zasad. Później mamy szkołę i tam uczymy się pisać, liczyć, mówić głoski jak również spółgłoski. Nie jest to coś specjalnie trudnego – bo skoro małe dzieci się uczą, to jeśli my, w wieku średnim się nie nauczymy to już coś musi być z niechęci i nie ma innego wytłumaczenia.Zarobki nauczycieli, którzy uczą języków obcych są naprawdę różne. Zależą od wielu aspektów, między innymi jest to taki aspekt, że mamy staż, odpowiednie przygotowanie, pewne kursy, ukończone szkoły, studia i jeszcze dochodzą inne. Każdy nauczyciel, obojętnie jakiego języka musi mieć coś na swoim koncie chcący uczyć kogoś właśnie tego języka.Nauczyciel języka angielskiego zarabia średnio 1000-2000 złotych, taka kwota może być większa, również w zależności od tego czego tak naprawdę uczy. Jaki jest poziom uczenia, czy jest to poziom podstawowy, a może średni, albo zaawansowany? Czy jak kto tam woli dla ekspertów? Inni nauczyciele, również w zależności od tego, czego uczą, mają różnie przypisywany dochód. Wszystko wygląda kolorowo i ciekawie, ale kiedy już będziemy kogoś uczyć to wszystko może się zmienić, albo poprawić, zależy. Ważna informacja jest też taka, że w przypadku szkół językowych zarobek się różni, ale to już całkiem inna historia i nie warto raczej o tym pisać. To tyle co miałem na dzisiaj. Dziękuję.

Erazm z Rotterdamu

Erazm z Rotterdamu naprawdę nazywał się Gerrit Gerritszoon. Żył on na przełomie piętnastego oraz szesnastego stulecia. Zmarł w wieku najprawdopodobniej sześćdziesięciu siedmiu – najprawdopodobniej, ponieważ dokładna data jego narodzin nie jest znana. Był holenderskim humanistą, filozofem, pedagogiem, myślicielem oraz duchownym, przy czym przez Kościół katolicki został oskarżony o herezje. Erazm w bardzo wczesnym dzieciństwie został sierotą – nie był poza tym dzieckiem ze związku małżeńskiego. W klasztorze Augustyniaków spędził pięć lat. Później władze tego zakonu pozwoliły mu owe miejsce opuścić. W połowie lat dziewięćdziesiątych piętnastego stulecia opuścił Holandię. Najpierw udał się do Francji, a potem do Anglii. Posiadał doktorat z zakresu teologii – a zrobił go we Włoszech, dokładniej, w Turynie. Tworzył tylko w języku łacińskim. Spośród jego dzieł wymienić można „Pochwałę głupoty”.

Styl romański

Styl romański powstał we Francji w siódmym wieku, jest to okres wczesnego średniowiecza. W tym czasie kościół oraz chrześcijaństwo znajdowało się w samym centrum ludzkiej świadomości. Nic, więc dziwnego, że najwięcej wybitnych dzieł znajdowało się w kościołach, były to nie tylko obrazy, ale też rzeźby. Wszystkie dzieła wykonane w tym okresie bardzo mocno powiązane są z motywami religijnymi, nawet źródło ich finansowania pochodziło z darów pielgrzymów. Z czasem coraz liczniejsze rzesze wiernych odwiedzały kościoły, aby móc się po modlić przy obrazach świętych. Wtedy też, aby lepiej chronić relikwie zaczęto rozbudowywać, kościoły, w których się one znajdowały. Cechą malarstwa romańskiego była przede wszystkim prostota i brak perspektywy, obrazy wiernie musiały przedstawiać osoby świętych. Oprócz malowania na deskach obrazy znajdowały się również na ścianach kościołów. Co ważne wszystkie obrazy były proste w swej formie, ale za to bardzo barwne. Znacznie ważniejsze od symetrii w dziełach było bogactwo kolorów.

Dadaizm w sztuce

Dadaizm jest nowym awangardowym stylem, który powstał w wieku dwudziestym. Głównymi ośrodkami, w których ruch ten się rozwija są Niemcy, Francja Szwajcaria a nawet Stany Zjednoczone. Cechą charakterystyczną tego typu stylu jest całkowite odejście od tradycji na rzecz dowolności, zabawy i mieszania stylów, nie brakuje tutaj też przypadkowego zestawiania różnych elementów, dzięki czemu panuje chaos i stan absurdu. Dadaizm jest bardzo specyficznym nurtem, dlatego też wielu nazywa go anty sztuką. Pierwsze dzieła, jakie powstały w tym kierunku początkowo były drukowane w czasopismach. Następnie twórczość ta była prezentowana podczas spotkań dadaistów w klubach. Zadaniem dadaizmu było szokowanie, dlatego też dzieła te budziły bardzo skrajne odczucia, czyli albo zachwyt albo krytykę i brak zrozumienia. Styl ten był połączeniem kubizmu oraz futuryzmu, jego przedstawiciele w swych dziełach posługiwali się najczęściej prowokacją i obraźliwymi dodatkami, co nie przysporzyło im wielu wielbicieli.